In 2025 gebeurde er iets vreemds. Wallets die sinds 2011 niet meer waren gebruikt, werden plotseling weer actief. In juli werden acht wallets met een totale waarde van 8,6 miljard dollar tegelijkertijd gebruikt. In oktober werd een wallet met 4.000 BTC ter waarde van 442 miljoen dollar voor het eerst in veertien jaar weer gebruikt.
Google kondigde doorbraken op het gebied van kwantumtechnologie aan. China beweerde dat het encryptie had gekraakt. En deze wallets, met adresformaten waarvan iedereen weet dat kwantumcomputers ze uiteindelijk zullen kraken, begonnen geld over te maken. De timing leek verdacht. Op sociale media werden de verbanden gelegd: misschien hadden kwantumcomputers het eindelijk voor elkaar gekregen. Misschien had iemand de wiskunde van Bitcoin gekraakt.
Sommigen wezen op een inbeslagname door de overheid ter waarde van 15 miljard dollar als bewijs. Anderen fluisterden over geheime NSA-programma’s die tientallen jaren voorliepen op openbaar onderzoek. Het verhaal kreeg vaart omdat de technologische dreiging reëel is, de bewegingen van de portemonnee mysterieus waren en niemand definitief kon verklaren waarom slapende fortuinen plotseling tot leven kwamen.
Academische papers, ontwikkelaarsforums, onderzoek naar quantumcomputers en complottheorieën op internet werden doorzocht. De bevindingen wijken waarschijnlijk af van wat mensen willen horen.
De inbeslagname van 15 miljard dollar vond plaats. Maar quantumcomputers hadden daar niets mee te maken. Amerikaanse autoriteiten namen in oktober 2025 ongeveer 127.271 bitcoins in beslag van een Cambodjaanse criminele organisatie die kampen runde waar dwangarbeid plaatsvond. De inbeslagname was een traditionele wetshandhavingsactie: het traceren van opbrengsten uit fraude, internationale samenwerking, blockchain-forensisch onderzoek. Geen cryptografische kraakpogingen.
Maar het achtergrondverhaal heeft precies te maken met het soort kwetsbaarheid dat mensen verwarren met kwantumdreigingen. Die bitcoins waren terug te voeren naar een Chinese miningpool genaamd Lubian, die een random number generator genaamd Mersenne Twister MT19937 gebruikte voor het genereren van wallet keys. Dat werkt prima voor willekeurigheid in videogames of het uitvoeren van simulaties. Het is echter rampzalig slecht voor het genereren van cryptografische sleutels. De “willekeurigheid” volgde voorspelbare patronen. Met gewone computers konden aanvallers achteruit werken en de privésleutels achterhalen.
In december 2020 verdween binnen enkele uren meer dan 130.000 BTC uit wallets die aan Lubian gelinkt waren. Onderzoekers brachten dit later in verband met de kwetsbaarheid “Milk Sad” - dezelfde zwakke willekeurigheidsfout die werd aangetroffen in vroege versies van Trust Wallet en Libbitcoin Explorer. Of het om een externe hack of een inside job ging, blijft onduidelijk. Hoe dan ook, de munten kwamen uiteindelijk in handen van criminelen, en dat is ook van wie de overheid ze in beslag heeft genomen.
Daar was geen kwantumfysica voor nodig. Alleen het misbruik maken van slordige software uit de begintijd van Bitcoin. Het een “kwantumdoorbraak” noemen is hetzelfde als zeggen dat een slotenmaker die een goedkoop slot openmaakt het bewijs is dat teleportatie bestaat.
Maar dat verklaart nog steeds niet waarom al die oude wallets zijn verplaatst. Om dat te begrijpen, moet je weten wat kwantumcomputers eigenlijk betekenen voor Bitcoin.
De veiligheid van Bitcoin berust op twee verschillende soorten wiskunde. De ene is in principe kwantumproof. De andere niet. Het verschil is belangrijk.